W sobotę, 30 maja, w kościele św. Apostołów Piotra i Pawła, który od pokoleń gromadzi wiernych na modlitwie i ważnych uroczystościach, wystąpiliśmy z godzinnym koncertem pieśni sakralnych, górniczych i patriotycznych, wpisując się w uroczysty charakter jubileuszu.


Następnego dnia, podczas niedzielnej Mszy Świętej, zapewniliśmy oprawę muzyczną liturgii wykonując części stałe Mszy Franciszka Kostingera (Kyrie, Gloria, Sanctus, Benedictus, Agnus Dei) z towarzyszeniem organów, pragnąc w ten sposób wyrazić wdzięczność za kapłańską posługę Jubilata oraz podkreślić doniosłość tego wydarzenia dla całej parafii. Po zakończeniu Eucharystii, przed ołtarzem, wykonaliśmy krótki koncert, podczas którego nasz kolega Jarosław Bodakowski odczytał laudację przygotowaną przez Piotra Strzeleckiego - poprzedniego prezesa chóru.

 
Spotykamy się dzisiaj na szczególnej dla członków Górniczego Chóru Męskiego uroczystości - Jubileuszu 40-lecia święceń Kapłańskich Księdza Dariusza Stańczyka. Pragnę przeprosić za nieobecność spowodowaną stanem mojego zdrowia.

Jako wieloletni Prezes Zarządu Zespołu chciałbym w imieniu własnym ala także w imieniu członków chóru przede wszystkim podziękować Panu Bogu z to, że drogi chóru i zacnego Jubilata zetknęły się przed laty i możemy do dziś utrzymywać bliskie i serdeczne  kontakty. Skupię się w dniu dzisiejszym na naszych kontaktach z okresu gdy ks. Dariusz był postacią znaczącą i bliską Polakom na Wileńszczyźnie. gdyż wtedy byłem aktywny jako prezes chóru.

Ksiądz Dariusz wśród wielu kapłanów, których dane nam było spotkać zajmuje miejsce szczególne i za to jesteśmy mu bardzo wdzięczni jako serdecznemu przyjacielowi. Dziękowaliśmy  Panu Bogu ale  dziękujemy też Jubilatowi za to, że poznaliśmy nieznane jeszcze dla nas oblicze Wileńszczyzny oraz za naukę patriotyzmu którego zupełnie nową odsłonę nam pokazał  podczas licznych spotkań z Rodakami.

Wspomnę tu trudne chwile, które były udziałem Ks. Dariusza w połowie lat 90-tych kiedy to musiał zmagać się z przeciwnościami  o różnym charakterze na Litwie gdy pełnił posługę kapłańska w Szumsku, skąd chcieli się go pozbyć ludzie którym właśnie polskość przeszkadzała. Osobiście byłem tą sytuacją poruszony i przygnębiony. Oddajmy na chwilę głos naszemu Jubilatowi, który w czerwcu 1996r. pisał tak:
 
 
– uśmiechnięty z krzyżem na ramionach, z głową ciernistych myśli, zatrzymał się w leśnej ciszy, nad strumykiem zmąconej Wilenki, ze złotym piaskiem w sandałach patrząc przenośnie w górę słońca nad szumnym łanem zboża , gdy ryba rzekę zawracała, ptaki koncertem Stwórcę wielbiły, kwiaty szczęście rozdawały a ludzie kosy klepali sercem dobrym jak chleb.
Gdy Ten sam wczoraj i dziś z wieśniaczych zagonów i chat usłyszał głos pacierzy...czy jeszcze na ziemi miłość zakwitnie?
 
Tyle sacrum. Poruszające słowa. Przyznam, że gdy je czytałem to na początku tak naprawdę do końca ich sensu  nie rozumiałem. Dopiero nasze rozmowy, oraz  zapisane przez Księdza na strzępach kartek myśli w świetle przydrożnej latarni na masce samochodu uświadomiły mi nieco więcej. Przechowuję je do dziś. Poruszony tym, już po powrocie do Polski pisaliśmy do Ojca Św. Jana Pawła do Watykanu, do Prymasa Polski i prasy katolickiej.

Dziękujemy Jubilatowi za wszystko co dobre, które uczynił dla harcerzy polskich i społeczności polskiej, dziękujemy za spotkania i modlitwy w Ostrej Bramie, Katedrze i innych kościołach wileńskich. Dziękujemy za spotkania i wspólne modlitwy w wielu miejscach Europy. Wymienić należy tu mszę polową przy grobie Marii Konopnickiej na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie w setną rocznicę śmierci poetki czy też w Atenach.

Dziękujemy za spotkania w Lubinie szczególnie w czasie obchodów naszej  patronki św. Barbary. Pozwólcie Szanowni Zebrani, że na zakończenie jeszcze garść  wspomnień zapisanych w naszej górniczej pamięci z naszej jednej z ostatnich wspólnych podróży ------------
 
 
Z górniczym Szczęść Boże Członkowie Chóru.