Szanowni Gwarkowie, drogie Stare Strzechy
Obyczajem starym nastał dzień uciechy
Na Świętą Barbarę naszych przodków wzorem
W karczmie zasiadają kopacze wieczorem
By przy pieśni gwareckiej i przy kuflu piwa
Bawić się wesoło – tak od wieków bywa!

Uczci wasze uszy dziś mowa wiązana
Będzie to , jak sądzę zabawa udana

Przed wieloma laty – nie każdy pamięta
Kiedy pogrążeni w historii odmętach
Mimo, że bez Polski, bez granic, stolicy
Nie dali pogrześć starych zwyczajów górnicy
Nie gasła nadzieja w te czasy ponure
Brzmiała pieśń górnicza i był Skok przez Skórę

A słychać ją było gdzieś pod obcym niebem
W piwiarniach Przibramu, Freibergu i Leoben

Dziś kreślimy nowe tradycji rozdziały
Tu gdzie kiedyś zboża i lasy szumiały
Na ziemi lubińskiej górnicy królują
I obyczaj gwarecki godnie kultywują

Patrzę na tablice, przyglądam się gościom
Cała dusza moja jaśnieje radością
Wszyscy mi są mili, wszyscy!, bez wyjątku
Serdecznie więc witam na samym początku

I życzę by dobrze z nami się bawili
A troski i smutki dzisiaj odrzucili
Bowiem karczma piwna jest tylko raz w roku
Niech więc dziś nam świeci niby gwiazdka w mroku

Bo mroczne są drogi górnika rok cały
Ale dziś niech śpiewy, rubaszne kawały
Odsuną choć na chwilę naszej pracy szarość
Niechaj na Barbórkę zapanuje radość!

Tak więc rozkazuję wszystkim tu obecnym
By się nie splamili zachowaniem niecnym
Niech porządek wielki panuje w tablicach
I radością wszystkie jaśnieją oblicza

Płuczcie gardła piwem lecz nie ponad miarę
Kto honor swój splami, wnet poniesie karę
Kar tych nawet publicznie wymienić nie mogę
Okrutne są wielce wokół budząc trwogę

Obejmując urząd Prezesa na karczmie
Chcę wszystkim oznajmić więc słuchajcie bacznie,
Że sprawować będę absolutną władzę
Kto mi się sprzeciwi to go wnet usadzę

Jednak by pozory demokracji były
Chcę by do Prezydium świetnego wstąpiły
Strzechy Stare, które niech zechcą łaskawie
Podejść tu i zasiąść wraz ze mną na ławie

A Teraz Prezes nauki udzieli
Jak się w karczmie zachować – byście to wiedzieli;
Kontrapunkt ma tylko prawo do rozmowy
Prosząc pięknie Prezesa tymi oto słowy:
Rogo vocem pro me! - gdy prezes pozwoli
To powie: Habeas! - niech mówi do woli

Non habeas słysząc na dupie niech siada
Bo z góry wiadomo, że nic nie pogada
Niech milczy na lepszą czekając pogodę
Aż Prezydium raczy wyrazić swą zgodę

Może też usłyszeć “Sadas ad magnas cupas!”
Niech drży tedy cały
Bo marny los będzie takiego zakały
I każdy go będzie z daleka obchodził
Najlepiej by było, by się nie urodził!

Gwarkowie na ławach mają być weseli!
Ale głosu żadnego wszak nie będą mieli
Gęby mogą otwierać tylko w czasie pienia
Niech nawet nie próbują tej zasady zmieniać
Jednak gdy uciecha zmusi ich do tego,
Mogą gęby otwarłszy śmiać się na całego!